Może i w Tobie rodzą się pytania: skąd się wzięła nazwa naszego Centrum Franciszkańskiego? Co ona oznacza? Jakie jest jej przesłanie? Zwyczajni ludzie – niezwyczajne życie. W tym haśle zawiera się już wiele odpowiedzi na pytanie: kim jesteśmy? Krótko mówiąc, jesteśmy duchowymi synami św. Franciszka z Asyżu, którzy obecnie żyją prawie na wszystkich kontynentach świata. Oficjalna nazwa naszego zakonu brzmi: Bracia Mniejsi Konwentualni, w Polsce potocznie zwani jako franciszkanie.

Jesteśmy zakonnikami, którzy chcą i niejednokrotnie naśladują Chrystusa na wzór Biedaczyny z Asyżu, żyjąc we wspólnocie braci. Celem naszego braterstwa jest: – umiłowanie niepodzielną miłością Boga jako Najwyższego Dobra; z tą miłością wiąże się jak najściślejsze pragnienie odnowienia wszystkiego w Chrystusie; – umiłowanie ludzi, głoszenie i popieranie wśród nich pokoju oraz wzajemnej bratniej miłości; – służba Panu i obecność w świecie przez życie w posłuszeństwie, ubóstwie i czystości.
Naszą franciszkańską wspólnotę tworzą bracia zakonni i bracia kapłani, którzy ze względu na święcenia spełniają odmienne funkcje. W Polsce zakon posiada trzy prowincje: krakowską, warszawską i gdańską. Nasze życie kontemplacyjne wiąże się ściśle z działalnością apostolską, dlatego jesteśmy obecni przy wielu sanktuariach, zajmujemy się prowadzeniem parafii, katechizujemy w szkołach, prowadzimy wydawnictwa, świetlice środowiskowe, ośrodki dla osób uzależnionych czy niepełnosprawnych. W okresie letnim organizujemy spotkania młodych, pielgrzymki, obozy…
Od swojego początku zakon wydał wielu wybitnych i świętych ludzi, takich jak: św. Antoni z Padwy, św. Bonawentura, św. Józef z Kupertynu, bł. Jan Duns Szkot, bł. Jakub Strzemię, bł. Rafał Chyliński, św. Maksymilian Maria Kolbe. Warto też wspomnieć o kandydatach na ołtarze, jakimi są: sługa Boży o. Wenanty Katarzyniec czy słudzy Boży, męczennicy z Peru, o. Zbigniew Strzałkowski i o. Michał Tomaszek, którzy w 1991 r. oddali swe życie za odważne głoszenie Ewangelii, orędzia pokoju i dobra.
Aby stać się pełnoprawnym członkiem zakonu trzeba przejść kolejne etapy formacji. Pierwszy rok bycia w zakonie nazywamy prenowicjatem, który w krakowskiej prowincji przeżywa się w głogóweckim klasztorze k/Opola. Najogólniej rzecz biorąc jest to czas przyglądania się życiu zakonnemu… Kolejny rok to nowicjat, podczas którego otrzymuje się habit i wchodzi w konkretną praktykę franciszkańskiego życia. Ten roczny okres pobytu w nowicjacie w Kalwarii Pacławskiej k/Przemyśla ma na celu przygotować do pierwszych ślubów zakonnych, składanych na okres jednego roku. Tymi ślubami są: posłuszeństwo, życie bez własności i czystość. Następnym etapem formacji jest seminarium w Krakowie dla tych braci, którzy po 6-letnich studiach filozoficzno-teologicznych pragną przyjąć święcenia kapłańskie lub juniorat w klasztorze w Radomsku dla tych braci, którzy nie będą w przyszłości przyjmowali takich święceń. Po 4. latach od złożenia pierwszych ślubów, a ponawianych co roku, składa się śluby wieczyste, przez które brat na zawsze poświęca się Bogu i wiąże się ostatecznie z zakonem. Po odbyciu seminaryjnej bądź juniorackiej formacji dany brat jest skierowany przez przełożonych do pracy apostolskiej do konkretnego klasztoru w Polsce bądź też za granicą (konkretnie misje), jeśli tylko o to poprosił, a prośba została pozytywnie rozpatrzona. To chyba tyle o naszej formacji…

Powrócę jeszcze do początkowej myśli. Jesteśmy zwykłymi ludźmi, których Pan wybrał na drogę powołania zakonnego bez żadnej zasługi wezwanego. Wierzymy, że Bóg z miłości zaprosił każdego z nas do pójścia za Nim. Ufamy, że tutaj właśnie poprzez życie z Jezusem, modląc się i pracując, w zdrowiu i chorobie, każdy z nas będzie mógł odnaleźć prawdziwe szczęście, którego tak często w życiu szukamy. Można zadać pytanie: dlaczego niezwyczajne życie? Przez franciszkańskie życie upodabniamy się do posłusznego, ubogiego i czystego stylu życia, jaki obrał Pan nasz Jezus Chrystus żyjąc 2000 lat temu na ziemi, a ono przecież nie było zwyczajne…

o. Piotr Dąbek