Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu, powiadają. Faktycznie, i łatane polskie ulice, i czeskie wertepy, i austriackie ścieżki rowerowe, i włoskie dziurawe drogi szybkiego ruchu zaprowadziły nas niedawno do Wiecznego Miasta. 

Nazywano nas "szaleńcami Bożymi" - gdyż pokonaliśmy w trzy tygodnie dystans prawie 1900 km na rowerach, modląc się w intencji pokoju, doświadczając Bożej opieki i wprowadzając Boży entuzjazm wszędzie, gdzie się pojawialiśmy.
Wyruszyliśmy 8 września 2006 roku (w Dzień Narodzenia NMP) z Zielonej Góry, pod Bazyliką św. Piotra byliśmy 29 września (w Dzień Archaniołów Bożych), a do Krakowa wróciliśmy 3 października (we wspomnienie św. Franciszka z Asyżu).
 
Dziennie przejeżdżaliśmy ok. 100 km, lecz kilkakrotnie liczba ta wzrastała do 130, 140, a nawet 150 km. Z drugiej jednak strony czasem trochę odpoczywaliśmy, przejeżdżając tylko 50, 60 km. Samej jazdy było 19 dni, ponieważ zatrzymaliśmy się w Pradze, Wenecji i Asyżu, poza tym po pół dnia spędziliśmy w Salzburgu, Padwie, Motta di Livenza, Rawennie, Rimini i Gubbio. W samym Rzymie i Watykanie byliśmy 5 dni.
 
Trudno opisać, co przeżyliśmy. Ten miesiąc był kumulacją najróżniejszych sytuacji z różnymi ludźmi w różnych miejscach Europy. Poznawaliśmy dzięki nim świat, ludzi, także siebie samych. Wędrowaliśmy na południe po dolinach i górach, wzdłuż rzek i morza, poprzez wsie i metropolie, ale każdy z nas odbył też wędrówkę w głąb siebie. Nie było dnia bez Eucharystii. Cały czas towarzyszył nam Pan ze swymi Aniołami i Świętymi, odczuliśmy to niejednokrotnie bardzo realnie na własnej skórze. Doświadczyliśmy niesamowitej życzliwości ludzi, ich dobroci i opieki, a także niesamowitych zwrotów wydarzeń.

Pękło kilka dętek, jedna opona była nawet szyta, zepsuł się bagażnik, ze trzy hamulce... Oprócz jednej wywrotki wypadków żadnych nie było. Spaliśmy w parafiach i klasztorach, raz tylko w garażu (w Kubova Hut w Czechach na wysokości pow. 1100 m n.p.m.) i raz kilometr od Adriatyku, w lesie koło Rosaliny. Nasze sakwy mogły ważyć ok. 20-25 kg.

Najwolniej jechaliśmy po podjazdach, ok. 4 km/h, czasem prowadząc rower po stromiznach (dochodzących czasami nawet do 20%!). Najdłuższy podjazd mieliśmy w Austrii, przed granicą z Włochami - 13 %, 14 km non stop pod górę, szczyt był na wysokości 1357 m n.p.m. Za to na zjazdach osiągaliśmy zawrotne szybkości, do 65-70 km/h!
 
Pogoda była cudowna. Cały czas słońce, 30-stopniowe upały, tylko w Alpach i w Apeninach padał deszcz. Najzimniej było chyba w Karkonoszach, ok. 5 stopni, kiedy wyruszaliśmy skoro świt na trasę. Na rowerach spędzaliśmy dziennie ok. 5 h, drugie tyle poświęcaliśmy na posiłki i odpoczynek. Staraliśmy się ok. godz. 19.00 osiągać już miejsce docelowe, w praktyce jednak zdarzało sie, że jechaliśmy już w ciemności, ok. 20.00, a nawet 21.00.
 
Pytają nas, czy mamy teraz dosyć rowerów. Nigdy w życiu! Już planujemy kolejną pielgrzymkę, bardzo prawdopodobne, że tym razem do Santiago di Compostela. Taka pielgrzymka przynosi zaskakujące owoce dla wszystkich, jest to niesamowita przygoda, fascynujące spotkanie z Bogiem - we własnym sercu, w drugim człowieku, w przyrodzie, w trudnym doświadczeniu.