Bóg słyszy pytania, Bóg odpowiada. Franciszek otrzymuje - w swej wierze - słowo wyzwalające. „Idź, odbuduj mój Kościół" - woła Bóg do człowieka, który poszukuje. Człowieka, w którego sercu coś woła, chociaż sam jeszcze nie wie, co to jest – podobnie, jak młodzieniec Samuel. Oto Boża inicjatywa zbawienia. Jeśli Bóg do nas woła, to dlatego, że chce nas zbawić. 

   Aby objawić swą wolę zbawczą i dopełnić zbawienia, Bóg pełnymi rękami, jeśli tak wolno powiedzieć, czerpie ze skarbów tego, otaczającego nas, zranionego świata. Powołuje ludzi, którzy będą Jego rzecznikami, narzędziami Jego zamierzeń. Wybiera również spośród bytów materialnych takie, które z Jego woli staną się symbolami, znakami mówiącymi o przyobiecanym zbawieniu: tęcza oznaczająca przymierze z Noem, ogień płonącego krzewu, zapowiedź języków ognia Zielonych Świąt, woda Morza Czerwonego i woda chrztu, grzmoty i błyskawice Synaju, także obłok, który osłaniał misterium Przemienienia i Wniebowstąpienia; góry, morze, wiatr, gwiazdy, światło i noc, droga i winnica, drzewa, żniwo, owoce ziemi i rąk ludzkich... wszystkie te naturalne i materialne rzeczy stają się znakami Boga, darów Jego łaski, Jego obecności w naszym ludzkim świecie i w tajemniczych dziejach zbawienia.
   Otóż te stworzenia, te rzeczy i zjawiska, stanowią otoczenie duszy franciszkańskiej. Doświadczenie stworzenia sprawia, że symbolika biblijna, liturgiczna i sakramentalna, jest przyswajana i staje się oczywista nie w abstrakcyjnych studiach, lecz w samym życiu i poprzez życie.
   Od tej pory Biedaczyna z Asyżu wie, że Stwórca – „Miłość, która nie jest kochana” przekazuje orędzie zbawienia, przemawiając poprzez rozmaite znaki, a zarazem znaki święte.